loading Wczytywanie

Formacja

Formacja ludzka

Formacja ludzka

Celem tego rodzaju formacji, zwanej fundamentem wszelkiej formacji, jest poznanie siebie i akceptacja jako człowieka. Ten element jest bardzo ważny, gdyż każdy alumn wywodzi się z jedynego w swym rodzaju środowiska i każdy jest inny. Akceptacja tej inności u siebie i współbrata otwiera drogę do dojrzałego uczestniczenia w formacji seminaryjnej. 

Formacja ta odbywa się na wielu płaszczyznach. Nie można jej w żaden sposób oddzielić od całości formacji seminaryjnej. Przede wszystkim formacji tej podlega ludzkie sumienie. Alumn musi dobrze zrozumieć jego rolę i udział w kształtowaniu ludzkiej wolności. Zwraca się też uwagę na właściwe, zdrowe podejście do ludzkiej uczuciowości i seksualności, co jest bardzo ważne dla osób chcących żyć w czystości. Ważne jest też wskazywanie na czysto fizyczny wymiar człowieka - na troskę o zdrowie i higienę.


Pierwsze minuty

Formacja ludzka rozpoczyna się już od pierwszych minut pobytu w seminarium. Pokoje alumnów celowo są pokojami dwuosobowymi, by już na płaszczyźnie współegzystowania na przestrzeni kilku metrów kwadratowych istniała szansa kształtowania odpowiednich postaw do drugiego człowieka.


Kolonia 

Minispołeczność stanowi klerycka „kolonia” - czyli połączone ze sobą korytarzem trzy, lub w dwóch wypadkach cztery pokoje. Takie „mini państwo” to możliwość pracy nad sobą w kontaktach z większą grupą braci.


Senior 

Pierwszy rok ma przywilej mieszkania ze sobą we wspólnych koloniach. Pieczę nad nimi sprawują bracia z piątego roku zwani seniorami. Wprowadzają oni młodszych kolegów w tajniki życia seminaryjnego. Odpowiedzialni są również w sumieniu za właściwe uformowanie podopiecznych do życia wspólnotowego.


Furta 

Każdy alumn roku III i IV musi przeżyć obowiązek „furty”. Każdy zapewne z odwiedzających seminarium spotkał się z uśmiechniętym i pełnym radości klerykiem siedzącym w małym pomieszczeniu tuż przy drzwiach wejściowych do AWSD. Umiejętność przyjmowania gości przychodzących do seminarium to bardzo ważna zdolność, która z pewnością będzie potrzebna księdzu siedzącemu w kancelarii już na parafii. A i nie raz zapuka ktoś do mieszkania księdza na plebanii.


Starszy brat  

Ludzki wymiar formacji dostrzec można w relacji „wigil” - „pupil”. Każdy kleryk przychodzący do seminarium otrzymuje tzw. wigilatora (vigil, vigilis - (łac.) stróż, czuwający). Są to najczęściej alumni VI i V roku. Powinni być oni jakby starszymi braćmi dla młodszych kolegów. Formacja taka jest jak najbardziej obustronna.


Roczne spotkania

Zwyczajem obecnym już od niepamiętnych czasów są spotkania roczne przy kawie i ciasteczku. Jest to cementujący rok - i jakże przyjemny w realizacji - element formacji ludzkiej. Spotkania takie odbywają się w różnych miejscach seminarium - począwszy od pokojów skończywszy na pomieszczeniach wręcz do tego przystosowanych. W trakcie takiego spotkania istnieje także możliwość rozwiązania istniejących problemów, a przede wszystkim dobrego spędzenia czasu.


Zbiory 

Październik i listopad są w seminarium czasem „zbiorów". Kilkuosobowa grupa alumnów podróżuje w tym czasie do parafii naszej diecezji i zbiera przygotowane przez rolników i ofiarowane seminarium płody ziemi.


Zainteresowania 

W strukturę życia seminaryjnego wpisują się różne koła zainteresowań, począwszy od zespołu muzycznego Klesis, a skończywszy na przygotowywaniu przedstawień teatralnych i możliwości ekspresji na łamach periodyku seminaryjnego „Feniks” redagowanego przez alumnów. W ten sposób alumni mają możliwość wyboru spośród form działalności seminaryjnej, takiej, która pozwala na realizację własnych zainteresowań w oparciu o właściwie ukształtowaną sferę wolności, w obszarze której uobecnia się pełnia człowieczeństwa.

Wspólne życie  

Oczywiście wspólny pobyt w kaplicy seminaryjnej, refektarzu (jadalni), w salach wykładowych, w trakcie wyjść na rekreację oraz różnorodne relacje z księżmi przełożonymi, księżmi profesorami i innymi osobami wpływają na możliwość pogłębiania człowieczeństwa w życiu powołanych do kapłaństwa.

Mikołaj 

Próbą spojrzenia w krzywym zwierciadle na siebie i seminarium jest organizowany w dniu 6 grudnia przez IV rok Mikołaj. Jest to najczęściej ukazanie księży profesorów i alumnów w twórczej, humorystycznej formie.

Rodzina i parafia  

Ważnym miejscem formacji ludzkiej alumnów jest ich dom rodzinny oraz parafialne otoczenie, gdzie utrzymują bliskie relacje osobowe z rodzicami, rodziną i wspólnotą parafialną. Znaczny okres formacji seminaryjnej, sumując wszystkie takie chwile - około dwa lata - przypada właśnie na obecność alumnów w środowisku rodzinnym. Chroni ono przed hermetycznym zamknięciem się we własnym świecie bez uwzględniania różnorakich potrzeb tych, do których będą w przyszłości posłani.

Wieczorek zapoznawczy

Każdy alumn pierwszego roku jest dla jego starszych kolegów znakiem zapytania. Dlatego alumni tego roku organizują wieczorek zapoznawczy, na którym mają za zadanie przedstawić się w krzywym zwierciadle. Pomysłowość klerycka nie zna granic, dlatego też wszyscy widzowie (księża profesorowie i alumni) mają wówczas pierwszorzędną rozrywkę. Właściwie od tego momentu rok akademicki w seminarium można uznać za otwarty.

Sprzątanie 

Kleryk nie stroni od pracy fizycznej. Co tydzień w sobotę po obiedzie „wyjeżdża” na korytarze seminaryjne ekipa alumnów ze szczotkami, mopami i miotełkami do usuwania kurzu. A że budynek nie jest mały, pracy wystarczy dla każdego.

Czystość i celibat  

Do zrozumienia i urzeczywistnienia prawdy o ludzkiej miłości zmierza właściwie pojęte wychowanie seksualne. Polega ono między innymi na szacunku i umiłowaniu czystości jako cnoty. Stąd kandydaci do kapłaństwa uczą się dojrzałego przeżywania wartości własnej płciowości. To przeżywanie jest wyraźnie ukierunkowane na cel królestwa Bożego jako afirmacja miłości. W tym kontekście seminarzyści uczą się wypracowywać pełne szacunku postawy i style odnoszenia się do siebie wzajemnie oraz do kobiet i mężczyzn, do których będą posłani. Alumni, pragnąc głęboko przeżywać ludzki wymiar miłości w perspektywie kapłaństwa, powołani są w sposób szczególny do sublimacji sfery uczuciowej, która nie polega na zniszczeniu płciowości, będącej darem Boga dla każdej osoby ludzkiej, lecz na wprowadzenie tej sfery w dynamizm pracy duszpasterskiej w ramach przeżywanego celibatu. Stąd też kandydaci do kapłaństwa nie są izolowani od rzeczywistości życia ludzi świeckich; wręcz przeciwnie przez różne formy pracy duszpasterskiej (oazy, grupy młodzieżowe, zaangażowanie w pielgrzymki, pracę w ramach duszpasterstwa rodzin itd.) mają możliwość dorastania do duchowego ojcostwa w oparciu o miłość i dojrzałość uczuciową.

Dojrzałość uczuciowa  

Innym przejawem formacji ludzkiej kandydatów do kapłaństwa jest kształtowanie miłości i dojrzałości uczuciowej. Warunkiem dojrzewania uczuciowego winna być świadomość, że miłość zajmuje centralne miejsce w ludzkim życiu. Człowiek nie może żyć bez miłości. Pozostaje dla siebie istotą niezrozumiałą, jeśli nie spotka się z Miłością, jeśli jej nie dotknie i nie uczyni w jakiś sposób swoją. Praca nad dojrzałością uczuciową nie ogranicza się jedynie do relacji międzyludzkich w ramach wspólnoty seminaryjnej. Alumni, pragnąc w przyszłości realizować powołanie duchowego ojcostwa w kapłaństwie, podejmują między innymi pracę wśród dzieci w świetlicach parafialnych, wśród osób starszych i cierpiących oraz wśród tych wszystkich, którzy potrzebują szczególnie ciepła miłości.

Kultura fizyczna  

W formacji ludzkiej alumnów podkreślić należy konieczność rozwoju sfery cielesnej, która wpływa także na rozwój sfery duchowej człowieka. Służą temu między innymi zajęcia sportowe prowadzone w sali gimnastycznej, siłowni i sali od ping-ponga, możliwość korzystania z krytej pływalni przy ulicy Włókienniczej, lodowiska przy ulicy Zwierzynieckiej, jazda na rowerze czy biegi. Możliwość rozwijania sfery fizycznej pozwoliła naszym alumnom w roku 2013 zdobyć, a w roku 2014 obronić tytuł Mistrza Polski w piłce nożnej halowej w rozgrywkach między seminaryjnych.